تلسکوپ فضایی پلانک متعلق به آژانس فضایی اروپا (ESA) چندی قبل
انتشارات مایکرویو مرموز و اشکال جزیره مانندی از ستارگان را در
کهکشان راه شیری ثبت کرد. 
«کریزیستوف گورسگی» از محققان آزمایشگاه پیشرانش جت (JPL) ناسا می گوید:
تلسکوپ پلانک جنبه های دیدنی و حیرت انگیزی از کهکشان راه شیری را 
آشکار می کند. در این تصاویر انتشارات مه آلود ریزموج (مایکروویو) در اطراف مرکز 
کهکشان دیده می شود.

به گفته وی، انتشارات مه آلود ریزموج در طول موج های کوتاه روشن تر از 
نورهای مشابهی هستند که در سایر نقاط کهکشان ساطع می شوند. 
این انتشارات از نقطه ای در قلب کهکشان ساطع می شوند و شبیه شکلی
 از انرژی نور هستند که در هنگام شتاب الکترون ها در میدان مغناطیسی
 تولید می شوند. محققان به طور دقیق موفق به کشف منبع اصلی
 انتشارات مه آلود نشده اند،
 اگرچه ابرنواختر، تندبادهای عظیم کهکشانی یا ماده تاریک به عنوان 
منابع احتمالی مطرح شده اند. تلسکوپ پلانک همچنین مناطقی از گاز سرد 
(عمدتا هیدروژن) را در کهکشان راه شیری کشف کرده که به گفته محققان،
احتمالا محل شکل گیری ستارگان جدید است. هیدروژن مولکولی
سوخت مورد نیاز در فرآیند شکل گیری ستارگان است و کشف ابرهای ناشناخته از
منواکسید کربن به درک بهتر از نحوه تولد ستارگان در کهکشان راه شیری کمک می کند.
تلسکوپ فضایی پلانک در سال 2009 به فضا پرتاب شد.
محققان از تصاویر و داده های این تلسکوپ در کنار اطلاعات به دست آمده از 
کاوشگر ویلکینسون ناسا برای تجزیه و تحلیل نوسانات کوچک در پس زمینه کیهانی
 استفاده می کنند.
منبع :isna

 بزرگترین خوشه کهکشانی که تا کنون در جهان دیده شده است، توده غول پیکری که اخترشناسان آن را “El Gordo” می نامند، روزی می تواند اسرار زیادی را درباره ماده تاریک نامرئی که جهان را از خود پر کرده است آشکار سازد.
به گزارش خبرگزاری مهر، نام این خوشه به زبان اسپانیایی به معنی “خوشه کهکشان چاق” و نام رسمی آن ACT-CL J0102-4915 است که در فاصله هفت میلیارد سال نوری از زمین، در دوره ای که جهان نیمی از سن کنونی خود را داشته قرار گرفته است. جهان اکنون 13.7 میلیارد سال سن دارد.
این کهکشان غول پیکر جرمی دو کوادریلیون (2,000,000,000,000,000) برابر خورشید دارد و از این رو عظیم ترین خوشه ای است که تا کنون در دورافتاده ترین بخش از جهان هستی شناسایی شده است.

مرکز آب و هوای فضایی ناسا به زودی مجهز به تجهیزات بسیار پیشرفته پیش‌بینی فعالیت‌های خورشیدی خواهد شد که نخستین از نوع خود در جهان هستند.

پس از چند سال‌ آرامش نسبی، خورشید شروع به فعالیت دوباره کرده است. تا حدود ۲۰ ماه آینده که خورشید کاملا بیدار شود، یک تیم پژوهشی ناسا در مرکز فضایی گادرد، که مسئول تحقیق بر روی فعالیت‌های خورشیدی است تجهیزات بسیار پیشرفته‌ای در اختیار خواهند داشت که به آن‌ها امکان پیش‌بینی‌های دقیق‌تر فعالیت‌های خورشیدی را خواهد داد. 

آزمایشگاه آب و هوای فضایی در مرکز فضایی گادرد اخیرا بودجه‌ای دریافت کرده است تا یک فناوری پیشرفته رایانه‌ای را به نام «پیش‌بینی جمعی» پیاده‌سازی نماید. هوا‌شناسان از این شیوه پیشرفته هم‌اکنون برای ردیابی مسیرهای احتمالی و اثرات گردباد‌ها و دیگر رویدادهای شدید جوی استفاده می‌کنند. 
_{بقیه مطلب رو در ادامه بخوانید ...}

تعجب نکنید؛ چون هیچ ادعایی در کار نیست و قرار هم نیست ناسا به ایران اسباب کشی کند اما مرور گوشه ای از لیست ایرانیان فعال در نــاسا گویای حق آب و گل داشتن ایرانی ها در آن سازمان فضایی بزرگ هست که جای بسی تامل دارد ...

پروفسور محمد جمشیدی، مدیر برنامه های داخلی ایستگاه فضایی ناسا
و همچنین مدیر کنترل تکنیک ایستگاه فضایی ناسا

فیروز نادری، مدیر برنامه اجرایی سیاره مریخ در ایستگاه فضایی ناسا

حمید برنجی، عضو پژوهشگران ایستگاه فضایی ناسا

قاسم اسرار، عضو هیئت مدیره ایستگاه فضایی ناسا

کاظم امیدوار، عضو پژوهشگران ایستگاه فضایی ناسا

رضا غفاریان، مهندس لابراتوار نیرو محرکه جت ایستگاه فضایی ناسا

پروفسور پرویز معین، رئیس موسسه مرکزی تحقیقاتی دانشگاه ناسا در آمریکا

پروفسور صمد حیاتی، عضو هیئت مدیره ایستگاه فضایی ناسا

خانم آزاده تبازاده، دانشمند ارشد فیزیک ایستگاه فضایی ناسا




عبد الحمید کریمی، فعالیت در بخش ساخت موشک های فضایی در ناسا



خانم دکتر مقدم، فعالیت در آزمایشگاه پیشرانش جت بر روی رادارها در ناسا

.

.

.

در گزارش ها آمده ؛ حدود 70 الی 80 ایرانی در ناسا فعالیت دارند

و طبق آخرین آماری که گرفته شده و در روزنامه space چاپ شده

43 درصد از کادر پژوهشی ناسا از پژوهشگران ایرانی می باشند!

روسها در حال توسعه یک فضاپیمای بدون سرنشین هستند که می تواند از برخورد شهاب سنگ عظیم "آپوفیس" به زمین در سالهای 2029 و 2036 جلوگیری کند.

 دسامبر گذشته آناتولی پریمینوف رئیس آژانس فضایی روسیه فدرال اعلام کرد که این آژانس در حال مطالعه بر روی پروژه ای برای ملاقات زمین با شهاب سنگ "آپوفیس" است.

اکنون "لف زیلنی" مدیر موسسه فیزیک کیهانی آکادمی علوم روسیه در اجلاسی که درباره اکتشافات فضایی در مسکو برگزار شده بود اظهار داشته است که این موسسه در همکاری فشرده ای با سازمان فضایی روسیه در تلاش است تا یک فضاپیمای بی سرنشین را برای جلوگیری از برخورد این شهاب سنگ با زمین بسازد.

شهاب سنگ آپوفیس را رصدخانه "کیت پارک" در آریزونای آمریکا در سال 2004 کشف کرد. از آن زمان تاکنون پیش بینی هایی در خصوص فجایای برخورد این شهاب سنگ با زمین ارائه شده است به طوری که پیش بینی های اولیه نشان می داد که در سال 2029 آپوفیس با زمین برخورد خواهد کرد اما ارزیابیهای بعدی نشان داد که در 13 آوریل 2029 این شهاب سنگ عظیم از فاصله بسیار نزدیک از زمین (36 هزار و 350 کیلومتری) عبور خواهد کرد (در این فاصله ماهواره های مخابراتی در مدار اطراف استوا می چرخند) و در سال 2036 این شهاب سنگ بار دیگر به زمین رسیده و این بار به این سیاره برخورد خواهد کرد.

هر چند درصد این احتمالات بسیار پایین (یک به روی 250 هزار) است باوجود این، زمین نمی تواند کاملا دور از خطر باشد چرا که حتی مدارهای حرکت شهاب سنگها نیز می تواند در اثر تاثیرات نیروهای گرانشی سیارات تغییر کنند.

به همین منظور اکنون روسها قصد دارند تا جلوی فجایای احتمالی را بگیرند. درحقیقت روسها خاطره سقوط شهاب سنگ و یا یک ستاره دنباله دار را در ذهن دارند. این جسم آسمانی ناشناخته در سال 1908 به سیبری برخورد و منطقه وسیعی از آن را نابود کرد.

آپوفیس که نام خود را از رب النوع مصر باستان به معنی "ویرانگر" گرفته است، قطری به طول 350 متر دارد و با سرعت حدود 30 کیلومتر بر ثانیه حرکت می کند.

اگر این شهاب سنگ به زمین برخورد کند شدت برخورد آن به 870 مگاتن می رسد. این شدت 65 هزار برابر بزرگتر از بمباران اتمی هیروشیما است.

براساس گزارش نانوپرس، رئیس آژانس فضایی روسیه در خصوص احتمال برخورد این شهاب سنگ اظهار داشت: "نمی توان با زندگی مردم بازی کرد. نمی توانیم دست روی دست بگذاریم و منتظر بنشینیم. باید سیستمی را بسازیم که به ما اجازه دهد که از برخورد این شهاب سنگ جلوگیری کند حتی اگر میلیونها دلار هزینه داشته باشد."

در مرکز باقیمانده این ابرنواختر باید یک ستاره، یا همدم ستاره ای باشد که قبلأ منفجر شده است. تشخیص این ستاره برای درک این مسئله مهم است که چگونه این ابرنواختر نوع Ia منفجر شده است. کشف این ستاره به نوبه خود ما را به درک بهتر این مسئله می کشاند که چرا درخشندگی این نوع انفجار این قدر قابل پیش بینی می باشد. درک این مسئله به نوبه خود کلیدی اساسی برای قاعده یا درجه بندی کل جهان ماست. اما مشکل این است که حتی یک تحقیق و بررسی دقیق از مرکز ابرنواختر (SNR 0509-67.5) تا هنوز به کشف هیچ ستاره ای منجر نشده است. این موضوع نشان میدهد که ستاره همدم این ابرنواختر در ذات خود بسیار کم نور و به حدی کم فروغ است که در گذشته بصورت یکی از ستاره های درخشان غول بوده. یعنی به مفهوم این است که ستاره همدم او می تواند یک کوتوله سفید کم نور یا شبیه آن باشد، اما جرم آن کمتر از ستاره ای بوده که منفجر شده. در اینجا ابرنواختر (SNR 0509-67.5) در نور مرئی به رنگ سرخ توسط تلسکوپ فضایی هابل و همچنین در طول موج های اشعه ایکس با رنگ غیر طبیعی سبز توسط رصد خانه فضایی اشعه ایکس چاندرا نشان داده شده است. با گذاشتن موس روی تصویر می توانید موقعیت یا مرکز لازم برای ستاره همدم گمشده را بیابید که بصورت یک حلقه سفید نشان داده شده است.

منبع:apod.nasa.gov

مرکز کهکشان ما – راه شیری - واقعا ساکت و آرام است. درحالی که بسیاری از کهکشانها ها دارای سیاهچاله ای فعال در مرکز خود هستند  که پرتوهای قوی الکترو مغناطیس تابش می کنند و یا جتهای پر انرژی ماده از آنها به بیرون فوران می کند. ولی گویا سیاهچاله ی خاموش مرکز کهکشان ما نیز دارد خود را تکان می دهد! 300 سال پیش، با یک فوران بزرگ، سیاه‌چاله‌ی مرکزی کهکشان راه شیری از خواب بیدار شد. این امر نشان می‌دهد که این سیاهچاله هم‌اکنون در دوران کم فعالیت خود به سر می برد. چرا سیاه‌چاله مرکزی کهکشان ما اینچنین آرام است؟ دانشمندان دریافته‌اند که این سیاه‌چاله در گذشته فعال‌تر بوده است و شاید اکنون بعد از یک فوران بزرگ در دوران آرامش به سر می‌برد.  داده‌هایی که از سال 1994 تا سال 2005 جمع‌آوری شده‌است، نشان می‌دهند که ابرهای گازی نزدیک سیاه‌چاله مرکزی در واکنش به تشعشع پرتو X که از محیط بیرون سیاه‌چاله می‌تابد به سرعت تابناک و سپس خاموش می‌شوند. وقتی گاز با حرکت مارپیچی به درون سیاه‌چاله فرو می‌ریزد، دمای آن تا میلیونها درجه زیاد می‌شود و شروع به تابش پرتو X می‌کند. هر قدر ماده بیشتری اطراف سیاه‌چاله باشد تشعشع پرتو X شدیدتر است. مرکز کهکشانمان در طول موج رادیویی300  سال طول می‌کشد تا پرتو X فاصله بین سیاه‌چاله‌ی مرکزی کهکشان، (*Sagittarius A)، و ابر بزرگی که سیاه‌چاله را احاطه کرده است، ( Sagittarius B2)، را طی کند و موجب واکنش ابر شود. هنگامی ‌که پرتو X به ابر می‌رسد به اتم‌های آهن برخورد کرده و الکترون‌های نزدیک هسته را برانگیخته می‌کند. با بازگشت الکترون‌ها به مدارهای اولیه، اتم‌ها پرتو X تابش می‌کنند و ابر روشن می‌شود. این روشنایی به معنی تابش نور است. با عبور پالس پرتو X ابر دوباره به روشنایی اولیه خود باز می‌گردد در Sagittarius B2 منطقه ای به وسعت تنها 10 سال نوری وجود دارد که ظرف پنج سال روشنایی آن به طور قابل ملاحظه‌ای زیاد شده است. دانشمندان با تجزیه خط طیفی پرتو X آهن دریافته‌اند که ذرات زیراتمی نمی‌توانند مسبب این تابش باشند.

بنابراین، احتمالا سیاه‌چاله 300 سال پیش فوران عظیمی داشته است. مرکز کهکشان 26000 سال نوری از زمین فاصله دارد و این به این معنا است که ما وقایعی را می‌بینیم که 26000 سال قبل اتفاق افتاده‌اند. سال گذشته ستاره شناسان با استفاده از مشاهدات چاندرا از انعکاس پرتو X نشان دادند که این سیاهچاله، 50 سال پیش فروان عظیمی از پرتو X داشته است. فوران 300 سال پیش در مقایسه، 10 برابر روشن‌تر از فوران 50 سال پیش بوده است. در آن هنگام این جرم یک میلیون بار درخشنده‌تر بوده است. دانشمندان هنوز نمی‌دانند چرا فعالیت *Sagittarius A این‌طور زیاد تغییر می‌کند.

یکی از احتمالات مطرح شده این است که انفجار یک ابرنواختر نزدیک به سیاهچاله در چند قرن پیش، باعث فرستاده شدن گاز به سمت آن شده است و فرو رفتن داخل سیاهچاله و ایجاد یک فورانِ موقتی قدرتمند، سیاه‌چاله را از خواب بیدار کرده است. با این حال، انرژی تابیده شده از اطراف سیاهچاله‌ی مذکور، هزاران میلیون بار ضعیف‌تر از سیاه‌چاله‌های مرکزی سایر کهکشان‌ها است. این‌که چرا *Sagittarius A با جرمی بیش از چهار میلیون برابر خورشید بسیار آرام است، همچنان به صورت یک راز باقی مانده است.

بر گرفته از :

http://www.universetoday.com

 ترجمه از :
مهدی (سهیل)خان محمدی 

40 سال از زمانی که برای نخستین بار در تاریخ طنین زندگی و حیات در سطح ماه منعکس شد، می‌گذرد. اکنون پرسش جدیدی مطرح می‌شود: آیا 40 سال دیگر این تجربه در مریخ تکرار می‌شود؟


ناسا در نظر دارد هدف‌های از پیش تعیین شده خود در سال 2004 برای توسعه جاه‌طلبی‌های فضایی محقق کند. شاتل‌ها در سال 2010 یعنی تقریبا یک سال دیگر بازنشسته می‌شوند.

البته در سال‌های گذشته محققان ناسا بی‌کار نبوده‌اند و نسل جدیدی از راکت‌های فضایی موسوم بهAres را طراحی و ساخته‌اند که پیش‌بینی می‌شود با استفاده از آنها بشر در سال 2020 بار دیگر آهنگ زندگی و حیات را در ماه طنین‌انداز کند. اما این تنها بخشی از چشم‌انداز روشن برنامه‌های فضایی انسان در دهه‌های آینده است. احتمالی که هم اکنون در حد یک برنامه‌ریزی تؤام با تردید‌های فراوان است سفر انسان به مریخ در دهه 30 را ترسیم می‌کند. در این میان بسیاری از کارشناسان علوم فضایی معتقدند که استفاده از تجربیات کسب شده در 40 سال پیش و در قالب مجموعه مأموریت‌های آپولو می‌تواند کمک قابل توجهی به دانشمندان در سفرهای آتی به ماه و مریخ داشته باشد.

به نظر می‌رسد مقامات ارشد و سیاستگذاران اصلی برنامه‌های فضایی بیشتر از آن‌که درباره سفر به مریخ نگرانی داشته باشند، درگیر شکاف زمانی میان پرتاب آخرین شاتل و آماده شدن راکتAres باشند. در این مدت که اتفاقا چندان هم کوتاه نیست آمریکا به روسیه یا شرکت‌های فضایی خصوصی برای اعزام فضانوردان خود به مدار زمین متکی خواهد بود. اما در راستای این نگرانی کوتاه‌مدت، مریخ همچنان برای دانشمندان علوم فضایی و بخصوص مهندسان ناسا در حکم سوزنی است که هر از گاهی به پوست بدنشان اصابت می‌کند. گرچه مریخ در مقایسه با اجرام آسمانی دیگر در دوردست‌ها قرار دارد، اما جای هیچ تعجبی وجود ندارد که ناسا نیم‌نگاهی نیز به طراحی فضاپیماهایی داشته باشد که قابلیت حرکت بین سیارات مختلف را داشته باشد. طراحان چنین فضاپیماهایی در این رهگذر چشم به تجربیات ارزشمند فضانوردانی نظیر هریسون اشمیت دارند که با مأموریت‌های تاریخی آپولو برای همیشه ماندگار شدند.

در مریخ به خاطر وزش باد، هیچ گاه لایه‌های ضخیمی از گردوغبار روی سطوح صخره‌ای ایجاد نمی‌شود. این تصویر در نودونهمین روز از مأموریت مریخ نورد «روح» و با استفاده از ابزاری موسوم بهRAT گرفته شده است.

کوهستان‌هایی مرتفع‌تر از دیواره‌های عظیم درهGrand Canyon در کلورادو که گویی سر به فلک کشیده‌اند، خورشیدی درخشان، درخشان‌تر از آن چیزی که روی زمین تجربه می‌شود. صحبت از محیط سیاره‌ای به نام مریخ است که اکنون آمریکا، اروپا و روسیه و سایر شرکای فضایی‌شان خواب‌های مختلفی برای اعزام فضانورد به آن دیده‌اند. دهه 30 قرن حاضر، آغاز رسمی این جاه‌طلبی‌ها عنوان شده است. زمانی که صحبت از فتح مریخ می‌شود، معماهای زیادی نیز شکل می‌گیرد که شاید شمار بالای آنها در سال‌های اخیر موجب شده تا طیف گسترده‌ای از اکتشافات فضایی، سیاره سرخ را هدف بگیرند. در چند دهه اخیر، پرسش اساسی همواره در میان دانشمندان علوم فضایی مطرح بوده است:‌ آیا اساسا رابطه‌ای میان کنکاش در ماه و نخستین اکتشافات در مریخ وجود دارد؟

روی مریخ به دنبال چه چیزی هستیم؟

در مریخ، دانشمندان انتظار تأثیرپذیری‌های محیطی را دارند که هم ماه و هم زمین از آنها بی‌نصیب نبوده‌اند، زیرا سیاره سرخ حد واسطی میان زمین و قمر طبیعی‌اش است. گذشته از آن، در سال‌های اخیر دانش ژئولوژیکی ارتقا یافته بشر درباره مریخ چنین نگرشی را تأیید می‌کند. از زمانی که در جریان مأموریت وایکینگ و پس از آن دوربین‌های فضایی، نخستین تصاویر از مریخ پر رمز و راز در اختیار دانشمندان قرار گرفت، بشر به این نتیجه رسیده است که مشخصه‌های ژئولوژیکی مریخ در نتیجه عوامل درونی و بیرونی این سیاره بوده است. خلاف ماه، مریخ اتمسفر چندان ضخیمی ندارد، به طوری‌که فشار سطحی آن درحدود یک درصد فشار موجود در سطح زمین است. وجود این اتمسفر، تأثیر قابل توجهی بر شکل‌گیری مشخصه‌های محیطی این سیاره داشته است؛ به طوری که این اتمسفر در نقش فیلتر عمل کرده و مانع از ورود ریز اجرام فضایی و شهاب سنگ‌هایی می‌شود که بتوانند حفره‌های کوچکی را در سطح مریخ ایجاد کنند. مطالعات دانشمندان نشان می‌دهد که عمدتا اجرام آسمانی با قطر کمتر از 30 متر امکان عبور از تمسفر مریخ را ندارند. اتفاقا نگاهی به سطح مریخ نیز مؤید این حقیقت است و خلاف ماه، ریز حفره‌های متعدد در سطح این سیاره دیده نمی‌شود. اما در نقطه مقابل آنچه که در مریخ و سطح این سیاره به وفور دیده می‌شود، ذرات گردوغبار شناوری است که همواره در حال وزش هستند. این ذرات گردوغبار ناشی از منابع مختلفی می‌شوند از جمله سطوح صخره‌ای، ریزش سطوح خاکی و برخی فعل و انفعالات شیمیایی. این وضعیت به شکل‌گیری جریان تقریبا همیشگی از ذرات گردوغبار منجر شده که هر نوع کاوشگری انسانی یا غیرانسانی باید از آن اجتناب کنند. مقایسه این وضعیت با آنچه که در کوهستان‌های برفگیر زمین در قالب وزش شدید بادهای مملو از ذرات برف و یخ وجود دارد، نشان از مشکلاتی است که هر نوع کاوشگری با آن روبه‌رو خواهد شد. این دقیقا همان مشکلی است که مریخنوردهای روح و فرصت با آن روبه‌رو بودند.

مقایسه مریخ و ماه، گویای نکات جالب توجه دیگری نیز هست. در حالی که ماه سطحی خشک دارد، ردپای آب مایع در مریخ دیده شده است که نتیجه آن شکل‌گیری منابع گسترده‌ای از مواد جدید در سطح این سیاره است. بررسی‌های آزمایشگاهی نشان داده‌اند که هیچ ماده‌ای در ماه وجود ندارد که اثری از آب روی آن وجود داشته باشد اما در مریخ اوضاع متفاوت است. طیف گسترده کاوشگران فضایی، چه آنهایی که در مدار مریخ مشغول هستند و چه آنهایی که در سطح این سیاره فرود آمده‌اند، آثاری از منابع آبی در سیاره سرخ پیدا کرده‌اند. خاک رس، حاوی آب و نمک‌های سولفات به احتمال فراوان بقایای وجود آب در مریخ است. تفاوت باز هم وجود دارد. خلاف ماه که صخره‌های آن حاوی فلز آهن غیراکسیده است، در مریخ تا دلتان بخواهد رسوباتی از آهن اکسید شده (هماتیت) دیده می‌شود که این خود نشان روشن دیگری از وجود آب در این سیاره است.
به عقیده بسیاری از کارشناسان در حالی که لباس‌های فضانوردی ظاهری جذاب و مملو از هیجان دارند اما در باطن استفاده از آنها کار چندان ساده و مفرحی نیست. این لباس‌ها که دارای لایه‌های مختلفی هستند، باید بر اساس محیطی که قرار است در آن به کار گرفته شوند، فشرده شوند اما این کار سختی‌های حرکتی زیادی را نیز برای فضانوردان ایجاد می‌کند.

دانشمندانی که در پروژه‌های مختلف فتح سرنشین‌دار و بدون سرنشین مریخ حضور دارند، باید خود را آماده پذیرایی از طیف گسترده‌ای از مواد کنند که تنها کسر بسیار جزئی از آنها در ماه دیده می‌شود. آب این قابلیت را دارد که مواد مختلف را جابه‌جا کند و دره‌های پیچ در پیچی را ایجاد کند. در برخی قسمت‌های مریخ، این فرآیند به آب شدن یخ‌های زیر سطحی و راه افتادن جریانی وسیعی از گل منجر شده است.

دشواری‌های رسیدن به مریخ

هریسون اشمیت شاهد زنده مأموریت‌های آپولو است. او در مقایسه شرایط رسیدن به ماه و مریخ می‌گوید: «زمانی که در ماه بودم، احساس بسیار خوبی داشتم. البته رسیدن به این سطح از آرامش به‌واسطه فاکتورهای مختلف بوده است: آمادگی کامل، تمرینات زیاد و وجود این اطمینان‌خاطر که از زمین کاملا تحت حمایت هستیم از جمله این فاکتورها بود. از آن گذشته، ماه از زمین تنها 3 روز و نیم فاصله داشت و اگر بخواهیم با استفاده از همان فناوری راهی مریخ شویم، در بهترین حالت 9 ماه در راه خواهیم بود.»

حتی با استفاده از فناوری پیش‌رانش الکتریکی یا همجوشی باز هم این سفر چندین ماه به طول خواهد انجامید. در نتیجه آنهایی که قرار است راهی مریخ شوند، در مقایسه با خدمه مأموریت‌های آپولو باید از نظر شخصیتی و سطح اعتماد به نفس به مراتب قوی‌تر باشند. البته در این میان نظریه دیگری نیز مطرح می‌شود که در نوع‌خود جالب توجه است. برخی از کارشناسان بر این عقیده‌اند که سفر به مریخ گرچه به مراتب طولانی‌تر از سفر به ماه خواهد بود اما خدمه‌ای که برای این سفر انتخاب خواهند شد آنقدر کارهای مختلف فنی خواهند داشت که شاید زمان چندانی برای در فکر فرو رفتن و تحمل فشارهای روانی ناشی از دوری از زمین و خانواده را نخواهند داشت.

لباسی متفاوت برای رسیدن به مریخ

با توجه به فناوری‌های فعلی که بشر در عرصه اکتشافات فضایی در اختیار دارد، سفر به مریخ، همچون فتح ماه با محدودیت‌های زیادی همراه خواهد بود. استفاده از لباس‌های فشرده فضانوردی، نخستین و یکی از مهم‌ترین محدودیت‌های تکنیکی است که فاتحان آتی مریخ با آن روبه‌رو خواهند شد.

هریسون اشمیت در این خصوص نیز می‌گوید: «در یکی از بخش‌های حساس مأموریت آپولو که در درهTaurus-Littrow این قمر طبیعی زمین انجام شد از لباس فضانوردی موسوم به LB7 Apollo استفاده شد که به فضانوردان این امکان را می‌داد تا طیف گسترده‌ای از امور از پیش تعیین شده را در محیط خشن ماه انجام دهند. با استفاده از ابزاری که در اختیار داشتیم و در قالب یک تیم با یکدیگر کار می‌کردیم، می‌توانستیم نمونه‌برداری‌های مختلفی انجام دهیم و البته این کار را با سرعت خوبی نیز انجام می‌دادیم. فشار درونی لباس فضانوردان در مأموریت‌های آپولو به ازای هر اینچ مربع در حدود 7/3 پوند تنظیم شده بود که معادل یک چهارم فشار اتمسفریک در سطح آب در زمین است. با استفاده از این لباس، فضانوردان می‌توانند با سرعت 6 مایل بر ساعت در محیط‌هایی مشابه ماه حرکت کنند. در تقریبا 18‌‌ساعت اکتشاف روی ماه در حدود 130 کیلوگرم سنگ صخره‌ای جمع‌آوری کردیم. البته آن زمان خیلی دوست داشتم که لباس فضانوردی با امکانات و راحتی حرکتی بیشتری داشته باشم.»

در مجموعه لباس فضانوردی، دستکش‌ها همواره به عنوان مهم‌ترین بخش به شمار آمده‌اند چون از طریق آنها امکان ایجاد التهابات پوستی در دست فضانوردان وجود خواهد داشت. پس باید درباره توسعه فناوری دستکش‌های فضایی کاری انجام داد. هریسون اشمیت می‌گوید: «اگر قصد بازگشت دوباره به ماه و پس از آن فتح مریخ را در سر می‌پرورانیم باید تحولی در این زمینه صورت گیرد.» او در مورد خاطراتش در زمان حضور در ماه می‌گوید: «انعطاف‌پذیری انگشتانم محدود بود و پس از گذشت نیم ساعت، در ناحیه آرنج به شدت احساس خستگی می‌کردم. شرایط به‌گونه‌ای بود که گویی توپ تنیس را مرتب فشار می‌دادم. اما با استراحتی چند ساعته و به لطف شرایط خاص محیطی در ماه که در آن جاذبه یک‌ششم زمین است و جریان خون سریع‌تر است، بار دیگر نشاط اولیه را احساس می‌کردم، اما پس از گشت و‌گذاری تقریبا 9 ساعته در ماه این دستکش‌ها بودند که بشدت آسیب دیده بودند و من را وادار کردند تا از ادامه برنامه دست بکشم.»
بررسی‌های آزمایشگاهی نشان داده‌اند که در ماه هیچ اثری از آب وجود ندارد اما در مریخ شرایط متفاوت است

به عقیده بسیاری از کارشناسان، در حالی که لباس‌های فضانوردی ظاهری جذاب و مملو از هیجان دارند، اما در باطن استفاده از آنها کار چندان ساده و مفرحی نیست. این لباس‌ها که دارای لایه‌های مختلفی هستند، باید بر اساس محیطی که قرار است در آن به کار گرفته شوند، فشرده شوند اما این کار سختی‌های حرکتی زیادی را نیز برای فضانوردان ایجاد می‌کند. اکنون ناسا و سایر مراکز تحقیقاتی فضایی جهان به دنبال طراحی نسل جدید لباس‌هایی هستند که در آنها میزان قابل توجهی از این مشکلات و نارسایی‌ها برطرف شده باشد.

کارشناسان علوم و مهندسی فضایی به این نتیجه رسیده‌اند که توسعه فناوری طراحی و ساخت دستکش‌های فضایی، می‌تواند به ایجاد تحول و سهولت بیشتر در اکتشافات مربوط به ماه و مریخ کمک کند. در حقیقت این ایده در ذهن بسیاری از طراحان هست که دستکشی همچون دستکش مخصوص اسکی‌بازان طراحی شود تا فضانورد آزادی عمل بیشتری احساس کند.

استفاده از تجربه ایستگاه فضایی بین‌المللی در فتح دوباره ماه و رسیدن به مریخ

در مقایسه با 40 سال پیش، فناوری‌های روباتیکی پیشرفت خیره‌کننده‌ای داشته‌اند. در زمان انجام مأموریت‌های آپولو، تکیه اصلی بر فضانوردان و مهارت آنها بود، اما اکنون در ایستگاه فضایی بین‌المللی، استفاده از سیستم‌های روباتیکی و نصب بازوی عظیم روباتیکی این امکان را برای فضانوردان فراهم کرده تا با راحتی بیشتر و دغدغه کمتر وظایف خود را انجام دهند. برای فتح مریخ که در فاصله‌ای قابل توجه از زمین قرار گرفته، انرژی فاکتور بسیار مهمی است. دغدغه اصلی طراحان برنامه فضایی نیز همین موضوع است. اما به نظر می‌رسد تکیه بر دستاوردهای جدید در عرصه علوم روباتیکی می‌تواند تا حد زیادی این نگرانی را برطرف کند. ناسا هم اکنون در حالی که در ایستگاه فضایی بین‌المللی از نسل جدید سیستم‌های روباتیکی استفاده می‌کند، نیم‌نگاهی هم به تکرار آن در برنامه فتح دوباره ماه و پای گذاشتن به مریخ دارد.

تشکیل بهترین تیم فضانوردی

هریسون اشمیت درباره انتخاب تیم فضانوردان در مأموریت‌های آپولو می‌گوید: «40‌سال پیش و بنابر برخی ملاحظات نظیر ضرورت‌های سیاسی که ناشی از رقابت سیاسی میان غرب و شوروی سابق بود، انتخاب فضانوردان به سرعت و بدون فیلترهای خاصی انجام می‌شد. ناسا در آن موقع عمدتا خلبان‌های نظامی و حرفه‌ای را برای این مأموریت‌ها انتخاب می‌کرد و این در حالی بود که فضا و امکانات خاصی برای ارزیابی توانایی و مهارت آنها در محیطی متفاوت از آسمان یعنی فضا وجود نداشت.

اما در برنامهConstellation که ناسا در آن برای بازگشت به ماه و رسیدن به مریخ سرمایه‌گذاری خیره‌کننده‌ای کرده است، انتخاب کاوشگران انسانی حرفه‌ای می‌تواند برگ برنده اصلی باشد. سفر به مریخ در مقایسه با تجربیات به دست آمده در فتح ماه تفاوت‌های زیادی دارند. در این سفر طولانی فضانوردان در دل فضاپیما باید تمرینات فرود و پرواز را بارها و بارها تکرار کنند. از آن گذشته نباید چندان روی حمایت‌های زمینی حساب باز کرد چون حداقل در ارتباطات فضایی، تأخیر 22 دقیقه‌ای وجود خواهد داشت!

آخرین یافته های یک گروه تحقیقاتی به سرپرستی Mike Brown حکایت از وجود پدیده مه بر روی تیتان دارد.

آخرین روزهای زمستان 1383 زمانی که کاوشگر اروپایی هویگنس راه خود را از میان ابرهای قمر اعجاب‌انگیز تیتان باز می‌کرد تا در گوشه‌ای از سرزمینی دور دست و شگفت فرود آید، انسان شاهد یکی از مهمترین کاوشهای روباتیک تاریخ خود بود. مأموریتی که در اثر همکاری بزرگی میان اروپا و آمریکا پا به عرصه وجود گذاشته بود به پایان یکی از بخش‌های هیجان‌انگیز خود می‌رسید و هویگنس قدم بر سرزمین عجایب گذاشت. مأموریت حدوداً یک و نیم ساعته هویگنس اگرچه به بسیاری از پرسشها پاسخ گفت اما دهها پرسش جدید ایجاد کرد که در طی ماههای بعدی دانشمندان را به خود سرگرم نمود و بخش عمده‌ای از وظیفه کاوشگر کاسینی نیز پس از آن به تلاش برای پاسخگویی آن اختصاص یافت.

وجود مه بر روی تیتان یکی از این پرسش هاست که به نظر می رسد جواب مناسبی برای آن پیدا شده است. به تازگی Mike Brown و گروه تحقیقاتی او توانسته اند شواهدی از وجود مه را در نزدیکی دریاچه های هیدروکربنی قطب جنوب تیتان بیابند. مه هایی به رنگ سرخ و سفید! یافته ای که در چند روز اخیر ذهن همه را به خود مشغول کرده است.

مه هایی به رنگ سرخ و سفید! به راستی ماهیت آنها چه می تواند باشد؟!

پدیده مه تنها به دو شرط ایجاد می شود. اینکه در جو، مایع وجود داشته باشد و دمای هوا به طور قابل توجهی کاهش یابد. این بدان معناست که در جو تیتان باید رطوبت وجود داشته باشد که این امر بعید به نظر می رسد. همچنین تیتان جو غلیظی دارد، بنابراین عمل سرد شدن آن به آهستگی صورت می گیرد. حتی سردترین قسمت سطح تیتان برای به وجود آمدن پدیده مه، بسیار گرم است. پس چطور می توان تشکیل مه را بر روی تیتان توجیه کرد؟

از نظر Brown تنها را تشکیل مه بر روی تیتان، تبخیر متان است. او می گوید: « شواهد نشان می دهد که بر روی این سیاره، بارانی از متان در جریان است. البته بارانی رؤیایی! چرا که گرانش کم این قمر نسبت به زمین باعث می‌شود تا قطرات باران با سرعتی کمتر از آنچه در زمین فرود می آیند، در آسمان رقصان و شنا‌کنان به سمت سطح تیتان ببارند و البته این باران هم به جای آب، از هیدرو کربنها تشکیل شده است. تشکیل آبگیرها، دریاچه ها و وجود فرسایش امری بدیهی است. بنابراین ما با یک چرخه هیدرولوژیکی متان مواجه هستیم.»

به عقیده Mike Brown تنها راه سرد شدن هوا برای تشکیل مه، تماس آن با منابع سرد مثل آبگیرها است. البته به نظر نمی رسد که پدیده مه بر روی تیتان تنها در کنار دریاچه های هیدروکربنی ایجاد شود. شواهد نشان می دهد که در سایر مناطق نیز به میزان کم، این پدیده در حال شکل گیری است.

اولین نگاه انسان به تیتان که توسط هویگنس در 14 ژانویه سال 2005 عکسبرداری شد.

تیتان همیشه یکی از نقاط شگفت‌انگیزی منظومه شمسی بوده است، قمر شگفتی که در اطراف ارباب حلقه‌های منظومه شمسی، زحل، در حال چرخش است و به تنهایی از سیاره‌ای مانند پلوتون بزرگ‌تر می‌باشد. قمر غول‌پیکر منظومه شمسی فقط به دلیل بزرگی و ابعاد آن مورد توجه نیست بلکه دلیل بسیار مهم‌تری برای علاقه‌مندی دانشمندان به شناخت آن وجود دارد . تیتان تنها قمر منظومه شمسی است که داری جوی غلیظ با تشابهات بسیاری با جو سیاره ما، زمین، می‌باشد. از آن مهمتر، بررسی‌های رادیویی و طیف‌سنجی از سالهای دور نشان داده بود محیط داخلی این سیاره بسیار مشابه دوران زمین در شرایطی است که بذر حیات را در دل خود می‌پروراند.