در مرکز باقیمانده این ابرنواختر باید یک ستاره، یا همدم ستاره ای باشد که قبلأ منفجر شده است. تشخیص این ستاره برای درک این مسئله مهم است که چگونه این ابرنواختر نوع Ia منفجر شده است. کشف این ستاره به نوبه خود ما را به درک بهتر این مسئله می کشاند که چرا درخشندگی این نوع انفجار این قدر قابل پیش بینی می باشد. درک این مسئله به نوبه خود کلیدی اساسی برای قاعده یا درجه بندی کل جهان ماست. اما مشکل این است که حتی یک تحقیق و بررسی دقیق از مرکز ابرنواختر (SNR 0509-67.5) تا هنوز به کشف هیچ ستاره ای منجر نشده است. این موضوع نشان میدهد که ستاره همدم این ابرنواختر در ذات خود بسیار کم نور و به حدی کم فروغ است که در گذشته بصورت یکی از ستاره های درخشان غول بوده. یعنی به مفهوم این است که ستاره همدم او می تواند یک کوتوله سفید کم نور یا شبیه آن باشد، اما جرم آن کمتر از ستاره ای بوده که منفجر شده. در اینجا ابرنواختر (SNR 0509-67.5) در نور مرئی به رنگ سرخ توسط تلسکوپ فضایی هابل و همچنین در طول موج های اشعه ایکس با رنگ غیر طبیعی سبز توسط رصد خانه فضایی اشعه ایکس چاندرا نشان داده شده است. با گذاشتن موس روی تصویر می توانید موقعیت یا مرکز لازم برای ستاره همدم گمشده را بیابید که بصورت یک حلقه سفید نشان داده شده است.

منبع:apod.nasa.gov