سیاره ناهید (زهره) که این شبها جواهر شامگاه است در موقعیت جالبی در صورت فلکی گاو نر ( برج ثور) قرار گرفته است .

این سیاره در نزدیک ستاره الناس ( بتا گاو نر ) قرار گرفته که یک از شاخهای گاو را تشکیل می دهد . قدر ستاره الناس 37/1 – است حدود 131 سال نوری از ما فاصله دارد و سیاره زهره هم از  04/4 – می درخشد که بسیار پر فروغ و زیباست بویژه زمانی که بر شاخ گاو سوار است . فاصله ناهید از ستاره النس کمتر از یک درجه و حدود 59 دقیقه و 23 ثانیه هست .

_{به نقل از سایت نجوم ایران} 

ستاره شناسان سرانجام موفق شدند با استفاده از تلسکوپ فضایی هابل اولین تصاویر زمینی را از شفقهای قطبی نادر بگیرند برعکس شفقهای قطبی زمینی که سبز و قرمز و بنفش درخشانند و به مدت طولانی در آسمان می مانند شفقهای قطبی اورانوس نسبتا تیره اند و دوره زندگی کوتاهی دارند و تنها چند دقیقه ای دوام می آورند . ویجر 2در سال 1986در اورانوس آنها را مشاهده کرده اما هیچ تلسکوپ زمینی نتوانست آنها را ببیند تا اینکه در 16 و 29 نوامبر 2011 تیم بین المللی از ستاره شناسان به سرپرستی لرن لیمی در فرانسه با کمک هابل دو شفق قطبی را در اورا نوس یافتند. شفقهای قطبی بر اثر مغناطیس کره ایجاد می شود مثل شفقهای قطبی زمین در قطب. زاویه انحراف اورانوس معادل 98 درجه است محور حرکت وضعی این سیاره با مدار حرکت انتقالی اش منطبق می باشد و محور این سیاره به حدی انحراف دارد که تقریبا به صفحه مداری اش می چسبد. شفقهای قطبی اورانوس مثل نقاط درخشان فعال در نیمه روشن سیاره دیده شده اند وقتی ویجر 2 در سال 1986از کنار اورا نوس گذشت، محور قطبی سیاره به سمت خورشید بود یعنی 60 درجه انحنا در قطب مغناطیسی و کسب زاویه کافی جهت مواجهه با بادهای خورشیدی .اورانوس هر 84 سال یک بار به دور خورشید می گردد تا سال 2011 که اورانوس در اعتدال شب و روز قرار داشت و این مساله کمک می کند تا دو انتهایش روزی یک بار در معرض بادهای خورشیدی باشند و منجر به ایجاد شفق های قطبی در انواع مختلف بیشتر از آنچه که توسط ویجر دیده شده بود می گردد . لیمی می گوید :"این ترکیب در کل منظومه شمسی تک است ."

 _{برگرفته از سایت جهان امروز}

در شب های آخرین ماه سال 90  چندتا از سیارات معروف منظومه شمسی به راحتی قابل مشاهده هستند .سیاره ناهید( زهره ) که از قدر 11/4 – می درخشد در افق غرب در  نزدیکی های سیاره هرمز(مشتری) قابل مشاهده است و از سیاره هرمز حدود 10 درجه و 17 دقیقه فاصله دارد . سیاره مشتری هم از قدر 02/2 – می درخشد و در حال حاضر ساکن برج بره یا حمل است و ناهید هم در برج دوماهی یا حوت اقامت گزیده است .  پایینتر از سیاره ناهید سیاره تیزپای سامانه خورشیدی یعنی تیر(عطارد) هم به سختی قابل دیدن استا چرا که به خورشید نزدیک است و در نور خورشید گم می شود .سیاره تیر هم اکنون حدود 17 درجه از خورشید فاصله دارد .

برای دیدن و خواندن مطلب به ادامه مراجعه کنید .

   چگونه آب به زمین رسید...

رصدخانه فضایی هرشل در تازه ترین بررسیهای خود بر روی یک ستاره دنباله دار یک اقیانوس یخی مشابه اقیانوسهای زمین را شناسایی کرد.
به گزارش خبرگزاری مهر، یک تیم بین المللی به سرپرستی “پل هارتوگ” از موسسه ماکس پلانک آلمان چند ستاره دنباله دار در منظومه خورشیدی را مورد بررسی قرار دادند.
در این راستا، این ستاره شناسان با استفاده از تازه ترین اطلاعات جمع آوری شده توسط رصدخانه فضایی هرشل آژانس فضایی اروپا بر روی ستاره دنباله 103P/Hartley 2 اقیانوسی یخی را شناسایی کردند که شباهت بسیاری به اقیانوسهای زمین دارد.
تلسکوپ هرشل نشان داد که در ترکیبات این یخها “دوتریم” (ایزوتوپ هیدروژن) وجود دارد و در واقع تفاوت چندانی میان هیدروژن و این ایزوتوپ وجود ندارد.
این کشف می تواند تائیدی بر تئوری باشد که برپایه آن آبهای زمین می توانند با باران شهاب سنگها به سیاره ما رسیده باشند.

به اعتقاد بسیاری از دانشمندان زمین بی آب به دنیا آمده است و تنها پس از 8 میلیون سال با یک افزایش آب مواجه شده که به گفته برخی، این آب حاصل برخورد دنباله دارها به زمین است....
 

در ادامه مطلب بخوانید...

آخرین یافته های یک گروه تحقیقاتی به سرپرستی Mike Brown حکایت از وجود پدیده مه بر روی تیتان دارد.

آخرین روزهای زمستان 1383 زمانی که کاوشگر اروپایی هویگنس راه خود را از میان ابرهای قمر اعجاب‌انگیز تیتان باز می‌کرد تا در گوشه‌ای از سرزمینی دور دست و شگفت فرود آید، انسان شاهد یکی از مهمترین کاوشهای روباتیک تاریخ خود بود. مأموریتی که در اثر همکاری بزرگی میان اروپا و آمریکا پا به عرصه وجود گذاشته بود به پایان یکی از بخش‌های هیجان‌انگیز خود می‌رسید و هویگنس قدم بر سرزمین عجایب گذاشت. مأموریت حدوداً یک و نیم ساعته هویگنس اگرچه به بسیاری از پرسشها پاسخ گفت اما دهها پرسش جدید ایجاد کرد که در طی ماههای بعدی دانشمندان را به خود سرگرم نمود و بخش عمده‌ای از وظیفه کاوشگر کاسینی نیز پس از آن به تلاش برای پاسخگویی آن اختصاص یافت.

وجود مه بر روی تیتان یکی از این پرسش هاست که به نظر می رسد جواب مناسبی برای آن پیدا شده است. به تازگی Mike Brown و گروه تحقیقاتی او توانسته اند شواهدی از وجود مه را در نزدیکی دریاچه های هیدروکربنی قطب جنوب تیتان بیابند. مه هایی به رنگ سرخ و سفید! یافته ای که در چند روز اخیر ذهن همه را به خود مشغول کرده است.

مه هایی به رنگ سرخ و سفید! به راستی ماهیت آنها چه می تواند باشد؟!

پدیده مه تنها به دو شرط ایجاد می شود. اینکه در جو، مایع وجود داشته باشد و دمای هوا به طور قابل توجهی کاهش یابد. این بدان معناست که در جو تیتان باید رطوبت وجود داشته باشد که این امر بعید به نظر می رسد. همچنین تیتان جو غلیظی دارد، بنابراین عمل سرد شدن آن به آهستگی صورت می گیرد. حتی سردترین قسمت سطح تیتان برای به وجود آمدن پدیده مه، بسیار گرم است. پس چطور می توان تشکیل مه را بر روی تیتان توجیه کرد؟

از نظر Brown تنها را تشکیل مه بر روی تیتان، تبخیر متان است. او می گوید: « شواهد نشان می دهد که بر روی این سیاره، بارانی از متان در جریان است. البته بارانی رؤیایی! چرا که گرانش کم این قمر نسبت به زمین باعث می‌شود تا قطرات باران با سرعتی کمتر از آنچه در زمین فرود می آیند، در آسمان رقصان و شنا‌کنان به سمت سطح تیتان ببارند و البته این باران هم به جای آب، از هیدرو کربنها تشکیل شده است. تشکیل آبگیرها، دریاچه ها و وجود فرسایش امری بدیهی است. بنابراین ما با یک چرخه هیدرولوژیکی متان مواجه هستیم.»

به عقیده Mike Brown تنها راه سرد شدن هوا برای تشکیل مه، تماس آن با منابع سرد مثل آبگیرها است. البته به نظر نمی رسد که پدیده مه بر روی تیتان تنها در کنار دریاچه های هیدروکربنی ایجاد شود. شواهد نشان می دهد که در سایر مناطق نیز به میزان کم، این پدیده در حال شکل گیری است.

اولین نگاه انسان به تیتان که توسط هویگنس در 14 ژانویه سال 2005 عکسبرداری شد.

تیتان همیشه یکی از نقاط شگفت‌انگیزی منظومه شمسی بوده است، قمر شگفتی که در اطراف ارباب حلقه‌های منظومه شمسی، زحل، در حال چرخش است و به تنهایی از سیاره‌ای مانند پلوتون بزرگ‌تر می‌باشد. قمر غول‌پیکر منظومه شمسی فقط به دلیل بزرگی و ابعاد آن مورد توجه نیست بلکه دلیل بسیار مهم‌تری برای علاقه‌مندی دانشمندان به شناخت آن وجود دارد . تیتان تنها قمر منظومه شمسی است که داری جوی غلیظ با تشابهات بسیاری با جو سیاره ما، زمین، می‌باشد. از آن مهمتر، بررسی‌های رادیویی و طیف‌سنجی از سالهای دور نشان داده بود محیط داخلی این سیاره بسیار مشابه دوران زمین در شرایطی است که بذر حیات را در دل خود می‌پروراند.

سیاره سرخ از روزهای آغازین عصر فضا همواره قبله آمال ماجراجویان فضایی بوده است. داستانهای زیادی درباره موجودات مریخی با آن قیافه های سبزشان نوشته شده و بیشتر آستروبیولوژیست ها امیدوارند که روزی نشانه هایی از حیات را در سطح این سیاره به ظاهر مرده پیدا کنند. امروز معجونی از بهترین ایده‌های مهندسی بشر در حال کشف اسرار بیشتری از سیاره بهرام (مریخ) است اما گویا همه اینها کافی نیست و ما هر سال شاهد ارسال کاوشگر جدیدی به سمت این سیاره هستیم. بگذارید نگاهی به جدیدترین تلاشهای بشر برای سفر به مریخ بیاندازیم.

چند هفته اخیر دنیای کاوش‌های فضایی زیر سلطه نام مریخ بود. بار دیگر ترافیکی در ماموریت‌های مریخ به وجود آمد که این سیاره و اخبار مربوط به آن را در صدر رویدادهای علمی ‌نشاند. البته آغاز همزمان ماموریت‌هایی که عازم مریخ هستند تصادفی نیست.کافی است نگاهی به مدار این سیاره و زمین به دور خورشید بیندازید تا علت این امر را متوجه شوید.

زمین و مریخ، خورشید را با سرعت‌های مختلف و روی مدارهایی با فاصله‌های متفاوت دور می‌زنند و بنابراین فاصله آنها نسبت به هم در این مسیر دائما تغییر می‌کند و کم و زیاد می‌شود. دورترین حالت، زمانی اتفاق می‌افتد که این دو سیاره در دو سوی خورشید قرار داشته باشند اما هر دو سال یک‌بار مریخ به مقابله خود با زمین نزدیک می‌شود یعنی حالتی که در آن خورشید، زمین و مریخ به ترتیب روی یک خط قرار می‌گیرند و در این شرایط فاصله زمین و مریخ به حداقل خود می‌رسد، بنابراین اگر کسی بخواهد کاوشگری را به سمت مریخ اعزام کند، باید این کار را در بازه زمانی مشخصی پیش از مقابله مریخ و زمین انجام دهد. به این ترتیب مجموعه فاصله‌ای که سفینه باید طی کند به کوتاه‌ترین حالت ممکن و در نتیجه زمان این سفر نیز به حداقل می‌رسد به همین دلیل اگر سازمان‌های فضایی برنامه‌ای برای سفر به مریخ داشته باشند در چنین بازه زمانی آن را آغاز می‌کنند. امسال و در آستانه مقابله مریخ دو ماموریت از سوی دو آژانس فضایی که زمانی دو قطب رقابت های فضایی را تشکیل می‌دادند آماده پرتاب به سوی مریخ بود.

...فوبوس ـ گرانت

 

ابتدا روس‌ها پس از سال‌ها دوری از عرصه کاوش‌های روباتیک، شانس خود را برای سفر به مریخ امتحان کردند.۱۸ آبان سال جاری پایگاه فضایی بایکونور شاهد آغاز سفر ماموریت روسی فوبوس ـ گرانت بود؛ ماموریتی که می‌توانست نقطه عطفی در ماموریت‌های شناسایی مریخ به شمار برود. روس‌ها پس از ۱۵ سال تصمیم گرفته بودند دوباره دست به کاوش‌های فضایی روباتیک در اعماق فضا بزنند.

مریخ در دوره اوج رقابت‌ها و کاوش‌های فضایی، برای روسیه (شوروی آن زمان) یکی از اهداف مهم به شمار می‌رفت. اما آنها چندان در سفر به مریخ موفق نبودند. ۱۶ ماموریت از مجموع ماموریت‌های آنها که به مقصد سیاره سرخ طراحی شده بود شکست خورد و گویی مریخ حاضر نبود درهای خود را به راحتی به روی روسیه باز کند. به همین دلیل این بار و پس از ۱۵ سال دوری از اکتشافات سیاره‌ای و پس از ۱۶ شکست، روس‌ها با ماموریتی ویژه و تاریخی به میدان آمدند. هدف این ماموریت اما خود مریخ نبود. بلکه فوبوس، یکی از ۲ قمر کوچک مریخ هدف کاوش‌های فضایی این فضاپیما بود.

اگر همه چیز طبق برنامه پیش می‌رفت، قرار بود زمانی که این کاوشگر به مدار مریخ می‌رسد به سمت مدار فوبوس رفته و در آنجا در مداری مشخص مدارگرد خود را پارک کند. کاوشگر کوچکی از این سفینه جدا می‌شد و بر سطح قمر فوبوس فرود می‌آمد و با کمک بازوهای مکانیکی و روباتیک خود مقداری از خاک این قمر را جمع و در کپسولی ذخیره می‌کرد و در نهایت آن را به مدار این قمر جایی که فضاپیمای مادر منتظر بود می‌فرستاد تا سفرش را این بار در مسیر زمین آغاز کند. این محموله با ارزش قرار بود به زمین باز گردد و در نهایت برای اولین بار دانشمندان نمونه‌های جمع‌آوری شده از این قمر را در آزمایشگاه‌های مجهز زمینی بررسی کنند. کاوشگر فضایی فوبوس گرانت، اما در راه خود به سوی مریخ میهمانی را نیز با خود حمل می‌کرد؛ یک ماهواره مدار گرد مریخ متعلق به آژانس فضایی چین قلمدوش این فضاپیمای عازم مریخ بود.

متاسفانه داستان هیجان‌انگیز این ماموریت اندکی پس از پرتاب به حالت تعلیق در آمد. سفینه بلافاصله پس از پرتاب و در مدار زمین ارتباطش را با ایستگاه کنترل زمینی از دست داد. تلاش‌ها برای برگرداندن آن موفق نبود، اگرچه اخیرا سیگنال‌هایی از آن دریافت شده است، اما هنوز شانس کمی‌وجود دارد که بتواند ماموریتش را به انجام برساند، به این ترتیب روسیه در آستانه چشیدن هفدهمین شکست از سیاره سرخ قرار دارد.

 

...کنجکاوی 

اما در نیمکره غربی داستان به طریق دیگری پیش رفت. پایگاه فضایی کیپ کندی در ایالات فلوریدا بار دیگر شاهد غرش موتورهای پرتابگر اطلس ۵ بود که بر فراز خود آخرین و پیشرفته‌ترین نمونه از مریخ‌نوردهای ناسا را به سمت مریخ حمل می‌کرد.

این مریخ‌نورد که آزمایشگاه علمی‌مریخ یا curiosity به معنی کنجکاوی خوانده می‌شود با موفقیت مدار زمین را ترک گفت و مسافرت طولانی ۵۶۷ میلیون کیلومتری خود را به مقصد مریخ آغاز کرد. اگر همه چیز بخوبی پیش برود این فضاپیما ۱۶ مرداد سال آینده باید مراحل پیچیده فرود خود را آغاز کند. برخلاف مریخ‌نوردهای دوقلوی ناسا که سال ۲۰۰۳ به مریخ رفتند، این بار از فناوری کاملا متفاوتی برای فرود استفاده خواهد شد. وزن این مریخ‌نورد حدود ۹۰۰ کیلوگرم است و به دلیل همین وزن زیاد در مقایسه با نمونه قبلی که تنها حدود ۱۷۴ کیلوگرم وزن داشت، استفاده از سیستم کیسه‌های هوا کارآمد نیست. به همین دلیل برای فرود از یک سامانه فرود، شامل موتورهای معکوس‌کننده استفاده می‌شود؛ زمانی که مریخ‌نورد به نزدیکی سطح رسید و در دو مرحله با جو مریخ برخورد و پس از آن چترهای نجات سرعت آن را کم می‌کنند. در ادامه موتورهای جنبی شروع به کار می‌کنند تا سرعت فرود مریخ‌نورد کاهش پیدا کند و چرخ‌های آن به آرامی‌سطح مریخ را لمس کند. 

 مراحل فرود مریخ نورد کنجکاوی بر سطح سیاره بهرام

محل فرود این مریخ‌نورد دهانه‌ای به نام دهانه گیل (Gale) خواهد بود. بررسی‌های مداری دهانه گیل نشان داده است که علاوه بر وجود یک آبرفت باستانی، سنگ‌های کوهستان مرکزی آن نیز تنوع بسیار جذابی از سنگ‌های مختلفی مربوط به دوره‌های متفاوت زمین‌شناختی سیاره سرخ را در خود نهفته دارد.

مریخ‌نورد کنجکاوی، با کمک ۱۰ ابزار علمی ‌خود با دقت به بررسی محیط اطرافش خواهد ‌پرداخت. علاوه بر سیستم‌های رایجی مانند سامانه هواشناسی و دوربین‌های دقیق بصری، مجموعه‌ای از طیف‌سنج‌ها و همچنین یک واحد ویژه برای بررسی میزان تشعشعات مریخ روی این آزمایشگاه نصب شده است. بررسی این تشعشعات از آن جهت مهم است که در سفر آینده انسان به مریخ دانستن مقدار دقیق این تابش‌ها که برخی از آنها می‌توانند برای بدن موجود زنده زیانبار باشند، بسیار مهم است. 

 

یکی از هیجان‌انگیزترین بخش‌های این مریخ‌نورد، آزمایشگاه روی عرشه آن است. این مریخ‌نورد علاوه بر این‌که با کمک یک لیزر قوی می‌تواند لایه‌های سطحی را تبخیر و به ثبت طیف آنها بپردازد، با کمک بازوی دو و نیم متری‌اش می‌تواند سطح سنگ‌ها را تراش داده و حفاری کند و از آنها نمونه‌برداری کند. نمونه‌های جمع‌آوری شده با کمک این بازو به یکی از ۲ سامانه بررسی علمی ‌و زمین‌شناختی مستقر روی عرشه مریخ‌نورد منتقل شده و آنجا با دقت زیاد و در محیطی کنترل‌شده آزمایش‌ می‌شوند.

هدف نهایی این ماموریت این است که نشانه‌هایی از مولکول‌های پیچیده آلی پیدا کند تا ردی از حیات باستانی مریخ که این روزها احتمال وجودش را کسی رد نمی‌کند، بیابد. مجموعه دستاوردهای این مریخ‌نورد در زنجیره‌ای از تحقیقات قرار می‌گیرند که انسان را به پاسخ این پرسش که آیا مریخ زمانی (در گذشته یا اکنون) میزبان حیات بوده است نزدیک می‌کند.


ناسا برای طراحی، ساخت و پرتاب این مریخ‌نورد حدود دو ونیم میلیارد دلار (تقریبا معادل سه هزار میلیارد تومان!) هزینه کرده است. اگر همه چیز در روز ۱۶ مرداد بخوبی پیش برود و مریخ‌نورد با موفقیت بر سطح مریخ فرود آید، یافته‌هایش می‌تواند در درازمدت ارزش بسیار بیشتری از هزینه انجام شده برای آن به همراه داشته باشد. اما این موضوعی است که باید صبر کرد و دید. تا آن موقع اگر آسمان پرستاره، سیاره سرخ‌فام منظومه شمسی را دیدید، به یاد بیاورید که معجونی از بهترین ایده‌های مهندسی بشر هم‌اکنون در حال سفر برای کشف اسرار بیشتری از آن است.

_{به نقل از : دانش فضایی}

ستاره شناسان با استفاده از ماهواره اروپایی کوروت 10 سیاره دیگر را در خارج از منظومه شمسی شناسایی کردند که به این ترتیب تعداد سیارات خارجی شناخته شده به 561 عدد رسید .

در میان این سیارات ، یک سیاره در مدار یک ستاره غیرمعمول جوان و دو سیاره هم اندازه نپتون در اطراف یک ستاره واحد مشاهده شده است.
ماهواره کوروت این سیارات را با اندازه گیری افت ناچیز نور ستاره مرکزی به هنگام عبور سیاره از برابر آن ( از منظر زمین) شناسایی کرد. این ماهواره تاکنون 23 منظومه را پیدا کرده است.
کنترل این ماهواره که در سال 2006 پرتاب شد با سازمان فضایی فرانسه است. این ماهواره کمی پیش از کپلر، ماهواره مشابه سازمان فضایی آمریکا (ناسا) وارد مدار شد.
کوروت ابتدا قرار بود تا اواسط سال 2008 فعال باشد اما ماموریت آن اکنون تا سال 2013 تمدید شده است.
این ماهواره نه تنها جای خود را به عنوان یک شکارچی سیارات تثبیت کرده است بلکه از آن به عنوان یک ابزار دقیق 'اخترلرزه شناسی' - مطالعه ترکیب ستارگان براساس نوری که ساطع می کنند - یاد می شود.
در تازه ترین مجموعه کشف شده، هفت عدد از این سیارات از نوع به اصطلاح 'مشتری های داغ' هستند؛ یعنی غول های گازی از نوع مشتری که بسیار به ستاره مرکزی نزدیکترهستند و مدار خود را ظرف چند روز کامل می کنند.
دو سیاره دیگر در مدار ستاره ای به نام کوروت-24 می گردند که قطر آنها برابر است و حدودا 4/1 برابر نپتون هستند و مدارهای خود را به ترتیب هر پنج و 12 روز یک بار کامل می کنند.
یکی از مشتری های داغ حول ستاره ای به نام 'کوروت-18' می گردد که تصور می شود فقط 600 میلیون سال قدمت داشته باشد. این سیاره به خصوص نظر اخترفیزیکدان ها را جلب کرده است زیرا با کمک آن می توانند اطلاعات زیادی درباره مراحل اولیه تشکیل سیارات به دست آورند.
'سوزان آیگرین' اخترفیزیکدان دانشگاه آکسفورد که بخشی از تیم کوروت است، گفت: اگر بخواهیم شرایطی را که این سیارات در آن شکل گرفتند ، درک کنیم، باید آنها را ظرف چندصد میلیون سال اول تشکیل آنها ، مطالعه کنیم.

آزمایشگاه علمی مریخ یا همان Curiosity که به عنوان جدیدترین مریخ نورد ناسا در حال سخت و آماده سازی می باشد به عنوان یکی از بخش های اصلی برنامه های بلند مدت ناسا و اکتشافات ربوتیک سیاره مریخ به شمار می آید. بر طبق برنامه ریزی ها این ماموریت برای اواخر سال 2011 برنامه ریزی شده و مریخ نورد از کیپ کاناورال فلوریدا به سوی مریخ پرتاب می شود. همچنین بر اساس محاسبات در آگوست سال 2012 در یکی از جذاب ترین نقاط مریخ فرود خواهد آمد.

از جمله اهداف اصلی Curiosity که در واقع یک آزمایشگاه متحرک و بسیار مجهز است ارزیابی شرایط مریخ می باشد به گونه ای که تمامی تردیدها و ابهامات را در رابطه با شرایط حیات در این سیاره برطرف نماید. این مریخ نورد به ما خواهد گفت که آیا محیط مریخ قادر به پشتیبانی حیات میکروبی بوده و در صورت پاسخ مثبت آیا هنوز هم امکان حیات در این سیاره وجود دارد یا خیر. درواقع این ماموریت به ما کمک خواهد نمود تا به درک بهتری نسبت به شرایط حیات در سیاره مریخ دست یابیم.

1- این مریخ نورد در چه اندازه ای ساخته شده است؟

Curiosity در اندازه ای بسیار بزرگتر از مریخ نوردهای پیشین یعنی Spirit ، Opportunity و Pathfinder طراحی شده است. این مریخ نورد دارای طولی درحدود 2 برابر (در حدود 2.8 متر) و وزنی معادل 4 برابر مریخ نوردهای روح و فرصت می باشد که در سال 2004 در مریخ فرود آمدند. Pathfinder نیز از لحاظ اندازه در حدود یک اجاق مایکروویو بود و در سال 1997 در مریخ فرود آمد.

2- curiosity دقیقاً در چه نقطه ای از مریخ و چطور فرود خواهد آمد؟

در نوامبر سال 2008 ، پس از برسی ها، بهترین نقاط برای فرود مریخ نورد به 4 نقطه در سیاره سرخ محدود گردید . تمامی این نقاط دارای یک وجه مشترک و بسیار مهم بودند. نقاط باستانی که در گذشته مریخ احتمال وجود آب در این اماکن وجود داشته است. از بین این 4 مکان، ناسا نقطه ای که بر اساس شواهد جغرافیایی دارای مناسب ترین و بالاترین احتمال شرایط حیات است را برخواهد گزید. البته این مکان بایستی دارای شرایط مناسبی برای فرود مریخ نورد نیز باشد.

سیستم فرود مریخ نورد تا حد زیادی شبیه به هلیکوپترهایی است که به عنوان جرثقیل های هوایی برای حمل اشیای سنگین مورد استفاده قرار می گیرند. در نزدیکی سطح مریخ، پس از اینکه چتر نجات سرعت فرود فضاپیما را کاهش داد، یک سیستم موشکی در آخرین لحاظ فرود فعال خواهد شد و فرود نهایی مریخ نورد را ممکن خواهد ساخت. این سیستم بر خلاف سیستم های پیشین ( که بر مبنای کیسه های هوا در اطراف مریخ نوردها تعبیه شده بود) این امکان را فراهم نموده که یک مریخ نورد بسیار بزرگ و سنگین را به سلامت در سطح سیاره فرود آورد. سایر نوآوری های بکار رفته در سیستم فرود فضاپیما نیز امکان فرود در محدوده ای کوچکتر و با دقت بسیار بالاتر نسبت به ماموریت های پیشین را مهیا ساخته است.

3- این مریخ نورد دارای چه تجهیزات و قابلیت هایی است؟

Curiosity از 10 ابزار علمی پیشرفته برای تست سنگ ها و صخره ها ، خاک و اتمسفر مریخ استفاده خواهد نمود. یک سیستم لیزری از فاصله دور، بخش هایی از سنگ را تبخیر نموده و ابزار دیگری به دنبال ترکیبات آلی، جسم مورد نظر را جستجو می نماید. سایر ابزارها از جمله دوربین های سوار بر دکل مریخ نورد، برای مطالعه جسم مورد نظر از فاصله دور، ابزارهای مبتنی بر بازوهای مریخ نورد برای مطالعه مواردی که لمس می شود و ابزارهای تحلیلی درونی مریخ نورد، ترکیبات سنگ ها و نمونه های خاک به دست آورده از مته و بیل مخصوص دستگاه را آنالیز می نمایند.

4- چرخ های بزرگ این مریخ نورد دارای چه ویژگی هایی می باشند؟

هر یک از 6 چرخ Curiosity دارای یک موتور محرک مستقل می باشد. همچنین دو چرخ جلویی و دو چرخ عقب دارای موتورهای کنترلی مستقل از یکدیگر نیز می باشند. این موتورهای کنترلی مریخ نورد را قادر به چرخش 360 درجه در یک مکان ثابت در سطح مریخ می نمایند. قطر چرخ های Curiosity در حدود 2 برابر قطر چرخ هایی است که برای مریخ نوردهای روح و فرصت استفاده شده بود. این ویژگی Curiosity را قادر خواهد ساخت تا از موانعی با ارتفاع بیشتر از 75 سانتی متر به راحتی عبور نماید.

5- درباره سیستم تامین انرژی مریخ نورد توضیح دهید ؟

یک باطری اتمی در Curiosity تعبیه شده است که آنرا قادر می سازد تا بیش از یکسال کار کند و پس از آن مریخ نورد تنها بوسیله سیستم های انرژی خورشیدی به کار خود ادامه خواهد داد.

منبع : سایت نجوم ایران

ترجمه پگاه شاملو از سایت رسمی ناسا