در شب های آخرین ماه سال 90  چندتا از سیارات معروف منظومه شمسی به راحتی قابل مشاهده هستند .سیاره ناهید( زهره ) که از قدر 11/4 – می درخشد در افق غرب در  نزدیکی های سیاره هرمز(مشتری) قابل مشاهده است و از سیاره هرمز حدود 10 درجه و 17 دقیقه فاصله دارد . سیاره مشتری هم از قدر 02/2 – می درخشد و در حال حاضر ساکن برج بره یا حمل است و ناهید هم در برج دوماهی یا حوت اقامت گزیده است .  پایینتر از سیاره ناهید سیاره تیزپای سامانه خورشیدی یعنی تیر(عطارد) هم به سختی قابل دیدن استا چرا که به خورشید نزدیک است و در نور خورشید گم می شود .سیاره تیر هم اکنون حدود 17 درجه از خورشید فاصله دارد .

برای دیدن و خواندن مطلب به ادامه مراجعه کنید .

   چگونه آب به زمین رسید...

رصدخانه فضایی هرشل در تازه ترین بررسیهای خود بر روی یک ستاره دنباله دار یک اقیانوس یخی مشابه اقیانوسهای زمین را شناسایی کرد.
به گزارش خبرگزاری مهر، یک تیم بین المللی به سرپرستی “پل هارتوگ” از موسسه ماکس پلانک آلمان چند ستاره دنباله دار در منظومه خورشیدی را مورد بررسی قرار دادند.
در این راستا، این ستاره شناسان با استفاده از تازه ترین اطلاعات جمع آوری شده توسط رصدخانه فضایی هرشل آژانس فضایی اروپا بر روی ستاره دنباله 103P/Hartley 2 اقیانوسی یخی را شناسایی کردند که شباهت بسیاری به اقیانوسهای زمین دارد.
تلسکوپ هرشل نشان داد که در ترکیبات این یخها “دوتریم” (ایزوتوپ هیدروژن) وجود دارد و در واقع تفاوت چندانی میان هیدروژن و این ایزوتوپ وجود ندارد.
این کشف می تواند تائیدی بر تئوری باشد که برپایه آن آبهای زمین می توانند با باران شهاب سنگها به سیاره ما رسیده باشند.

به اعتقاد بسیاری از دانشمندان زمین بی آب به دنیا آمده است و تنها پس از 8 میلیون سال با یک افزایش آب مواجه شده که به گفته برخی، این آب حاصل برخورد دنباله دارها به زمین است....
 

در ادامه مطلب بخوانید...

مرکز آب و هوای فضایی ناسا به زودی مجهز به تجهیزات بسیار پیشرفته پیش‌بینی فعالیت‌های خورشیدی خواهد شد که نخستین از نوع خود در جهان هستند.

پس از چند سال‌ آرامش نسبی، خورشید شروع به فعالیت دوباره کرده است. تا حدود ۲۰ ماه آینده که خورشید کاملا بیدار شود، یک تیم پژوهشی ناسا در مرکز فضایی گادرد، که مسئول تحقیق بر روی فعالیت‌های خورشیدی است تجهیزات بسیار پیشرفته‌ای در اختیار خواهند داشت که به آن‌ها امکان پیش‌بینی‌های دقیق‌تر فعالیت‌های خورشیدی را خواهد داد. 

آزمایشگاه آب و هوای فضایی در مرکز فضایی گادرد اخیرا بودجه‌ای دریافت کرده است تا یک فناوری پیشرفته رایانه‌ای را به نام «پیش‌بینی جمعی» پیاده‌سازی نماید. هوا‌شناسان از این شیوه پیشرفته هم‌اکنون برای ردیابی مسیرهای احتمالی و اثرات گردباد‌ها و دیگر رویدادهای شدید جوی استفاده می‌کنند. 
_{بقیه مطلب رو در ادامه بخوانید ...}

آخرین یافته های یک گروه تحقیقاتی به سرپرستی Mike Brown حکایت از وجود پدیده مه بر روی تیتان دارد.

آخرین روزهای زمستان 1383 زمانی که کاوشگر اروپایی هویگنس راه خود را از میان ابرهای قمر اعجاب‌انگیز تیتان باز می‌کرد تا در گوشه‌ای از سرزمینی دور دست و شگفت فرود آید، انسان شاهد یکی از مهمترین کاوشهای روباتیک تاریخ خود بود. مأموریتی که در اثر همکاری بزرگی میان اروپا و آمریکا پا به عرصه وجود گذاشته بود به پایان یکی از بخش‌های هیجان‌انگیز خود می‌رسید و هویگنس قدم بر سرزمین عجایب گذاشت. مأموریت حدوداً یک و نیم ساعته هویگنس اگرچه به بسیاری از پرسشها پاسخ گفت اما دهها پرسش جدید ایجاد کرد که در طی ماههای بعدی دانشمندان را به خود سرگرم نمود و بخش عمده‌ای از وظیفه کاوشگر کاسینی نیز پس از آن به تلاش برای پاسخگویی آن اختصاص یافت.

وجود مه بر روی تیتان یکی از این پرسش هاست که به نظر می رسد جواب مناسبی برای آن پیدا شده است. به تازگی Mike Brown و گروه تحقیقاتی او توانسته اند شواهدی از وجود مه را در نزدیکی دریاچه های هیدروکربنی قطب جنوب تیتان بیابند. مه هایی به رنگ سرخ و سفید! یافته ای که در چند روز اخیر ذهن همه را به خود مشغول کرده است.

مه هایی به رنگ سرخ و سفید! به راستی ماهیت آنها چه می تواند باشد؟!

پدیده مه تنها به دو شرط ایجاد می شود. اینکه در جو، مایع وجود داشته باشد و دمای هوا به طور قابل توجهی کاهش یابد. این بدان معناست که در جو تیتان باید رطوبت وجود داشته باشد که این امر بعید به نظر می رسد. همچنین تیتان جو غلیظی دارد، بنابراین عمل سرد شدن آن به آهستگی صورت می گیرد. حتی سردترین قسمت سطح تیتان برای به وجود آمدن پدیده مه، بسیار گرم است. پس چطور می توان تشکیل مه را بر روی تیتان توجیه کرد؟

از نظر Brown تنها را تشکیل مه بر روی تیتان، تبخیر متان است. او می گوید: « شواهد نشان می دهد که بر روی این سیاره، بارانی از متان در جریان است. البته بارانی رؤیایی! چرا که گرانش کم این قمر نسبت به زمین باعث می‌شود تا قطرات باران با سرعتی کمتر از آنچه در زمین فرود می آیند، در آسمان رقصان و شنا‌کنان به سمت سطح تیتان ببارند و البته این باران هم به جای آب، از هیدرو کربنها تشکیل شده است. تشکیل آبگیرها، دریاچه ها و وجود فرسایش امری بدیهی است. بنابراین ما با یک چرخه هیدرولوژیکی متان مواجه هستیم.»

به عقیده Mike Brown تنها راه سرد شدن هوا برای تشکیل مه، تماس آن با منابع سرد مثل آبگیرها است. البته به نظر نمی رسد که پدیده مه بر روی تیتان تنها در کنار دریاچه های هیدروکربنی ایجاد شود. شواهد نشان می دهد که در سایر مناطق نیز به میزان کم، این پدیده در حال شکل گیری است.

اولین نگاه انسان به تیتان که توسط هویگنس در 14 ژانویه سال 2005 عکسبرداری شد.

تیتان همیشه یکی از نقاط شگفت‌انگیزی منظومه شمسی بوده است، قمر شگفتی که در اطراف ارباب حلقه‌های منظومه شمسی، زحل، در حال چرخش است و به تنهایی از سیاره‌ای مانند پلوتون بزرگ‌تر می‌باشد. قمر غول‌پیکر منظومه شمسی فقط به دلیل بزرگی و ابعاد آن مورد توجه نیست بلکه دلیل بسیار مهم‌تری برای علاقه‌مندی دانشمندان به شناخت آن وجود دارد . تیتان تنها قمر منظومه شمسی است که داری جوی غلیظ با تشابهات بسیاری با جو سیاره ما، زمین، می‌باشد. از آن مهمتر، بررسی‌های رادیویی و طیف‌سنجی از سالهای دور نشان داده بود محیط داخلی این سیاره بسیار مشابه دوران زمین در شرایطی است که بذر حیات را در دل خود می‌پروراند.