دورترین کهکشان رصد شد..

پژوهشگران در این باره اعلام کردند مشاهده این کهکشان به ما نشان می دهد اوضاع جهان پس از وقوع انفجار بزرگ در چهارصد و هشتاد میلیون سال قبل چگونه بوده است.

اخترشناسان اعلام کردند تلسکوپ فضایی هابل موفق شده است دورترین کهکشان را در فضا رصد کند. این کهکشان سیزده میلیارد و دویست میلیون سال نوری از کره زمین فاصله دارد و به دانشمندان در خصوص پیدایش جهان دیدگاه جدیدی می دهد.

پژوهشگران در این باره اعلام کردند مشاهده این کهکشان به ما نشان می دهد اوضاع جهان پس از وقوع انفجار بزرگ در چهارصد و هشتاد میلیون سال قبل چگونه بوده است.

گارث ایلینگورث اخترشناس دانشگاه کالیفرنیا در سانتا کروز در این باره گفت رصد اخیر تلسکوپ هابل ما را به کهکشانهای نخستین بسیار نزدیک کرده است. ایلینگورث و همکارانش از تلکسوپ هابل برای پیگیری تغییرات ایجاد شده در کهکشانها در فاصله زمانی چهارصد و هشتاد تا ششصد و پنجاه میلیون سال پس از وقوع انفجار بزرگ استفاده می کنند. این پژوهشگران تا کنون به این نتیجه رسیده اند که شمار ستاره هایی که طی این دوره زمانی به وجود آمده است در مقایسه با سایر دوره های زمانی بسیار زیاد بوده است.

دو خبر جالب دیگر را در ادامه بخوانید .

تلسکوپ فضایی پلانک متعلق به آژانس فضایی اروپا (ESA) چندی قبل
انتشارات مایکرویو مرموز و اشکال جزیره مانندی از ستارگان را در
کهکشان راه شیری ثبت کرد. 
«کریزیستوف گورسگی» از محققان آزمایشگاه پیشرانش جت (JPL) ناسا می گوید:
تلسکوپ پلانک جنبه های دیدنی و حیرت انگیزی از کهکشان راه شیری را 
آشکار می کند. در این تصاویر انتشارات مه آلود ریزموج (مایکروویو) در اطراف مرکز 
کهکشان دیده می شود.

به گفته وی، انتشارات مه آلود ریزموج در طول موج های کوتاه روشن تر از 
نورهای مشابهی هستند که در سایر نقاط کهکشان ساطع می شوند. 
این انتشارات از نقطه ای در قلب کهکشان ساطع می شوند و شبیه شکلی
 از انرژی نور هستند که در هنگام شتاب الکترون ها در میدان مغناطیسی
 تولید می شوند. محققان به طور دقیق موفق به کشف منبع اصلی
 انتشارات مه آلود نشده اند،
 اگرچه ابرنواختر، تندبادهای عظیم کهکشانی یا ماده تاریک به عنوان 
منابع احتمالی مطرح شده اند. تلسکوپ پلانک همچنین مناطقی از گاز سرد 
(عمدتا هیدروژن) را در کهکشان راه شیری کشف کرده که به گفته محققان،
احتمالا محل شکل گیری ستارگان جدید است. هیدروژن مولکولی
سوخت مورد نیاز در فرآیند شکل گیری ستارگان است و کشف ابرهای ناشناخته از
منواکسید کربن به درک بهتر از نحوه تولد ستارگان در کهکشان راه شیری کمک می کند.
تلسکوپ فضایی پلانک در سال 2009 به فضا پرتاب شد.
محققان از تصاویر و داده های این تلسکوپ در کنار اطلاعات به دست آمده از 
کاوشگر ویلکینسون ناسا برای تجزیه و تحلیل نوسانات کوچک در پس زمینه کیهانی
 استفاده می کنند.
منبع :isna

 بزرگترین خوشه کهکشانی که تا کنون در جهان دیده شده است، توده غول پیکری که اخترشناسان آن را “El Gordo” می نامند، روزی می تواند اسرار زیادی را درباره ماده تاریک نامرئی که جهان را از خود پر کرده است آشکار سازد.
به گزارش خبرگزاری مهر، نام این خوشه به زبان اسپانیایی به معنی “خوشه کهکشان چاق” و نام رسمی آن ACT-CL J0102-4915 است که در فاصله هفت میلیارد سال نوری از زمین، در دوره ای که جهان نیمی از سن کنونی خود را داشته قرار گرفته است. جهان اکنون 13.7 میلیارد سال سن دارد.
این کهکشان غول پیکر جرمی دو کوادریلیون (2,000,000,000,000,000) برابر خورشید دارد و از این رو عظیم ترین خوشه ای است که تا کنون در دورافتاده ترین بخش از جهان هستی شناسایی شده است.

مرکز کهکشان ما – راه شیری - واقعا ساکت و آرام است. درحالی که بسیاری از کهکشانها ها دارای سیاهچاله ای فعال در مرکز خود هستند  که پرتوهای قوی الکترو مغناطیس تابش می کنند و یا جتهای پر انرژی ماده از آنها به بیرون فوران می کند. ولی گویا سیاهچاله ی خاموش مرکز کهکشان ما نیز دارد خود را تکان می دهد! 300 سال پیش، با یک فوران بزرگ، سیاه‌چاله‌ی مرکزی کهکشان راه شیری از خواب بیدار شد. این امر نشان می‌دهد که این سیاهچاله هم‌اکنون در دوران کم فعالیت خود به سر می برد. چرا سیاه‌چاله مرکزی کهکشان ما اینچنین آرام است؟ دانشمندان دریافته‌اند که این سیاه‌چاله در گذشته فعال‌تر بوده است و شاید اکنون بعد از یک فوران بزرگ در دوران آرامش به سر می‌برد.  داده‌هایی که از سال 1994 تا سال 2005 جمع‌آوری شده‌است، نشان می‌دهند که ابرهای گازی نزدیک سیاه‌چاله مرکزی در واکنش به تشعشع پرتو X که از محیط بیرون سیاه‌چاله می‌تابد به سرعت تابناک و سپس خاموش می‌شوند. وقتی گاز با حرکت مارپیچی به درون سیاه‌چاله فرو می‌ریزد، دمای آن تا میلیونها درجه زیاد می‌شود و شروع به تابش پرتو X می‌کند. هر قدر ماده بیشتری اطراف سیاه‌چاله باشد تشعشع پرتو X شدیدتر است. مرکز کهکشانمان در طول موج رادیویی300  سال طول می‌کشد تا پرتو X فاصله بین سیاه‌چاله‌ی مرکزی کهکشان، (*Sagittarius A)، و ابر بزرگی که سیاه‌چاله را احاطه کرده است، ( Sagittarius B2)، را طی کند و موجب واکنش ابر شود. هنگامی ‌که پرتو X به ابر می‌رسد به اتم‌های آهن برخورد کرده و الکترون‌های نزدیک هسته را برانگیخته می‌کند. با بازگشت الکترون‌ها به مدارهای اولیه، اتم‌ها پرتو X تابش می‌کنند و ابر روشن می‌شود. این روشنایی به معنی تابش نور است. با عبور پالس پرتو X ابر دوباره به روشنایی اولیه خود باز می‌گردد در Sagittarius B2 منطقه ای به وسعت تنها 10 سال نوری وجود دارد که ظرف پنج سال روشنایی آن به طور قابل ملاحظه‌ای زیاد شده است. دانشمندان با تجزیه خط طیفی پرتو X آهن دریافته‌اند که ذرات زیراتمی نمی‌توانند مسبب این تابش باشند.

بنابراین، احتمالا سیاه‌چاله 300 سال پیش فوران عظیمی داشته است. مرکز کهکشان 26000 سال نوری از زمین فاصله دارد و این به این معنا است که ما وقایعی را می‌بینیم که 26000 سال قبل اتفاق افتاده‌اند. سال گذشته ستاره شناسان با استفاده از مشاهدات چاندرا از انعکاس پرتو X نشان دادند که این سیاهچاله، 50 سال پیش فروان عظیمی از پرتو X داشته است. فوران 300 سال پیش در مقایسه، 10 برابر روشن‌تر از فوران 50 سال پیش بوده است. در آن هنگام این جرم یک میلیون بار درخشنده‌تر بوده است. دانشمندان هنوز نمی‌دانند چرا فعالیت *Sagittarius A این‌طور زیاد تغییر می‌کند.

یکی از احتمالات مطرح شده این است که انفجار یک ابرنواختر نزدیک به سیاهچاله در چند قرن پیش، باعث فرستاده شدن گاز به سمت آن شده است و فرو رفتن داخل سیاهچاله و ایجاد یک فورانِ موقتی قدرتمند، سیاه‌چاله را از خواب بیدار کرده است. با این حال، انرژی تابیده شده از اطراف سیاهچاله‌ی مذکور، هزاران میلیون بار ضعیف‌تر از سیاه‌چاله‌های مرکزی سایر کهکشان‌ها است. این‌که چرا *Sagittarius A با جرمی بیش از چهار میلیون برابر خورشید بسیار آرام است، همچنان به صورت یک راز باقی مانده است.

بر گرفته از :

http://www.universetoday.com

 ترجمه از :
مهدی (سهیل)خان محمدی 

بزرگترین خوشه کهکشانی که تا کنون در عالم دیده شده است، توده غول پیکری که اخترشناسان به زبان اسپانیایی آن را "El Gordo" می نامند، روزی می تواند اسرار زیادی را درباره ماده تاریک که فضا را از خود پر کرده است آشکار سازد.

نام این خوشه به زبان اسپانیایی به معنی "خوشه کهکشان چاق" و نام رسمی آن ACT-CL J0102-4915 است که در فاصله هفت میلیارد سال نوری از زمین، در دوره ای که جهان نیمی از سن کنونی خود را داشته قرار گرفته است. جهان اکنون 13.7 میلیارد سال سن دارد.

این کهکشان غول پیکر جرمی دو کوادریلیون (2,000,000,000,000,000) برابر خورشید دارد و از این رو عظیم ترین خوشه ای است که تا کنون در دورافتاده ترین بخش از جهان هستی شناسایی شده است.

یک خوشه کهکشانی غول پیکر

خوشه های کهکشانی در پی ترکیب گروه های کوچکتر کهکشانی شکل می گیرند. این رویدادها به میزان ماده تاریک و انرژی تاریک در جهان بستگی دارند و از این رو این خوشه می تواند اطلاعات زیادی را در رابطه با ماده تاریک در اختیار دانشمندان قرار دهد.

خوشه کهکشانی چاق توسط رصدخانه فضایی چاندار ناسا و تلسکوپ "آتاکاما" در شیلی کشف شده است. دانشمندان یافته های خود را درباره این خوشه کهکشانی به تازگی و در نشست انجمن نجوم آمریکا ارائه کرده اند.

El-Gordo یک خوشه کهکشانی داغ

بر اساس یافته های چاندرا و تلسکوپ VLT در شیلی گاز در میان این خوشه کهکشانی می تواند به حرارت 200 میلیون درجه سلسیوس برسد. 

به گفته محققان دانشگاه "روتگرز" این خوشه عظیم ترین و داغ ترین خوشه کهکشانی است که در چنین فاصله ای از جهان هستی دیده شده است.

این حرارت به همراه این حقیقت که کهکشانهای درون این خوشه در دو دسته قابل تشخیص دسته بندی شده اند نشان می دهد این خوشه محل تلاقی پرانرژی دو خوشه کهکشانی دیگر است.

به گفته محققان کهکشانها در این خوشه با سرعت سه میلیون مایل در ساعت حرکت می کنند.

با وجود اینکه ابعاد و فاصله این خوشه بسیار کمیاب است، با مدل استاندارد انفجار بزرگ در کیهان شناسی همخوانی دارد و نشان می دهد بیشترین بخش جهان از ماده و انرژی تاریک تشکیل شده و در حدود 13.7 میلیارد سال پیش و پس از انفجار بزرگ به وجود آمده است.

بر اساس گزارش اسپیس، مطالعات بیشتر می تواند مدل چگونگی تفکیک شدگی ماده تاریک را از گازهای این خوشه کهکشانی ارائه کرده و جزئیاتی را درباره طبیعت ماده تاریک آشکار سازد.